Na 47 jaar is het ondanks dit grote trauma, die onze familie nog steeds beheerst, voor mij een groot voorrecht om als zus van de twee omgekomen broers; Antoon en Jozef Janssens, hier op deze plaats u te kunnen bedanken voor al hetgeen u voor onze familie heeft gedaan. In het bijzonder wil ik postuum bedanken de gebroeders Oostra, Hendrik en Gerrit, die onze familie gastvrij in hun midden opnamen, nadat onze ouders met ons in Diever kwamen, gevlucht voor de bombardementen.

Hoe groot moet het verdriet geweest zijn van deze twee mensen, toen zij hoorden dat deze twee jonge en vrolijke jongens Antoon en Jozef, in de leeftijd van 18 en 14 jaar, door de bezetter zonder enige noodzaak van de straat waren geplukt en samen met 7 andere Dievernaren en één toevallige voorbijtrekkende kermisreiziger op een gruwelijke manier waren neergeschoten.

Dit onbeschrijfbare verdriet moet gelijk geweest zijn aan het grote verdriet dat onze ouders hadden, die nu bij hen zijn, en natuurlijk het verdriet van ons, hun broers en zussen. Waren deze twee jonge knapen niet een deel van ons leven geworden. Ik was nog te klein, amper 6 jaar, om al dit lééd en verdriet te kunnen bevatten, maar hoe ouder ik werd hoe meer ik begon te beseffen en te begrijpen wat de woorden van mijn broer Antoon aan die Duitse officier betekende:

Antoon

" Laat Jozef naar huis gaan......hij is pas 14 jaar "

Jozef [ Joseph ]

Antoon voelde diep in zijn jongens hart, dat deze dag de laatste dag van zijn leven zou zijn en hij wilde dat zijn broer Jozef waarvan hij zielsveel hield zou blijven leven om deze gruweldaad door te geven aan het nageslacht. Niets mocht baten en samen stierven zij één vreselijke dood, een dood door de kogels uit een automatisch geweer van de bezetter, die zij géén duimbreed in de weg hadden gelegd.

Bijna dagelijks worden wij als broers en zusters van Antoon en Jozef geconfronteerd met deze gruwelijke moord op twee, néé op 10 onschuldigen, die op zo'n gewelddadige manier om het leven werden gebracht.

Deze dag, 10 april, die avond, en uur, staat bij véle Dievernaren diep in het hart gegriefd en ik weet dat door het plaatsen van dit monument ter nagedachtenis aan de vele oorlogs-slachtoffers, in het bijzonder de slachtoffers die hier in Diever vielen zij aan het nageslacht duidelijk willen maken dat de dood altijd op de loer ligt, maar ook dat een moord zoals hier in Diever is geschied nooit of te nimmer herhaald mag worden.

Ik wil vanaf deze plaats, na zovéél jaren, onze dank uitbrengen aan alle Dievernaren die ons hebben bijgestaan om het leed te overwinnen en aan te kunnen, dat over onze familie was gekomen. In het bijzonder wil ik het Nederlandse Rode Kruis en de Kerkgenootschappen van Diever en Zorgvlied bedanken, die ons zoveel troost hebben gegeven in deze moeilijke dagen.

Een bijzondere dank wil ik brengen aan Mevrouw Greveling-Kuiper, voor ons Eeltje Kuiper, die ons na de noodlottige moordpartij een geweldige steun en toeverlaat was en die nog steeds als zij het kerkhof bezoekt om haar overleden man een groet te brengen ook onze beide broers Antoon en Jozef een groet brengt.

Tot slot wil ik namens mijn broers en zusters iedereen bedanken, in het bijzonder de heer Koop Westerhof, die deze afschuwelijke dag van zo nabij heeft meegemaakt en de dood in de ogen heeft gezien, doch door een wonder dit drama overleefde, het gemeente bestuur van Diever en de vele anderen die er voor gezorgd hebben dat dit monument tot stand kwam, om aan allen die hier op deze plaats gefusilleerd zijn postuum eer te bewijzen.

Dank u.